.

7 Δεκ 2014

“Χρυσές δουλειές” για κάποια ΜΜΕ που τόσα χρόνια ήταν “εναντίον” του χρυσού!

goldΤι άλλαξε το τελευταίο διάστημα και από τις εκλογές και μετά παρατηρούμε όλοι μία μεταστροφή σε πολλά ΜΜΕ της
Θράκης στο θέμα του χρυσού;
Ως γνωστόν το θέμα της εξόρυξης χρυσού στην Θράκη από το κοίτασμα των Σαπών και από το Πέραμα, είχε σκοπίμως γίνει σήριαλ, ένα αντίστοιχο με αυτό της “Λάμψης”. Η “Λάμψη” του Φώσκολου παιζόταν για χιλιάδες επεισόδια επί πολλά χρόνια σε γνωστό αθηναϊκό κανάλι ενώ το σήριαλ “όχι στον χρυσό” παιζόταν στην πλειοψηφία των τοπικών καθεστωτικών ΜΜΕ επίσης για πολλά χρόνια και επίσης επί χιλιάδες επεισόδια.
Οπως όμως και η “Λάμψη” που απευθυνόταν σε ένα συγκεκριμένο τηλεοπτικό κοινό με συγκεκριμένες δυνατότητες κατανόησης και αντίληψης, έτσι και το σήριαλ του “όχι στον χρυσό” που σε μεγάλο βαθμό σε κοινό με τα ίδια χαρακτηριστικά απευθυνόταν, ήταν ένα σήριαλ μονότονο, εύπεπτο και χωρίς μεγάλη δυσκολία ώστε ο τελικός αποδέκτης να το “χωνέψει” γρήγορα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια: από την μία πλευρά ήταν ο κακός και τρομακτικός “μπαμπούλας” (δηλαδή το εργοστάσιο χρυσού) που θα έκανε τα πάντα για να μας προκαλέσει κακό και από την άλλη όοοοολοι οι καλοί άνθρωποι, βουλευτές, δήμαρχοι, δημοσιο-τέτοιοι, ιδιοκτήτες ΜΜΕ και προπαντός οι γνωστές “χρυσοφόρες” ΜΚΟ οι οποίοι ήταν οι …καλύτεροι της τοπικής κοινωνίας και ήθελαν φυσικά το καλό μας!
Βεβαίως τόσα χρόνια κανείς δεν αναρωτήθηκε τι σόι “καλός” σκοπός ήταν αυτός που έκανε πολιτικούς, δημοσιο-τέτοιους, εκδότες και ΜΚΟ να ενωθούν σαν μία γροθιά για να προασπίσουν “το δικό μας συμφέρον” αφού όλοι αυτοί οι χώροι (πολιτική, ΜΜΕ και ΜΚΟ) είναι περισσότερο γνωστοί τα τελευταία χρόνια για την ληστεία των δημοσίων ταμείων παρά για τις φιλανθρωπικές τους δραστηριότητες ενώ οι τοπικοί εκπρόσωποι αυτών των χώρων κατά 99% δεν αντάλλασσαν ποτέ ούτε “καλημέρα” μεταξύ τους και ξαφνικά, για τις ανάγκες αυτού του σήριαλ, έγιναν “αυτοκόλλητοι”, όπως κάποιες κυρίες στην τηλεόραση που ξεκατινιάζονται όλη μέρα στα κρυφά αλλά αν βρεθούν μαζί κάπου δημοσίως ανταλλάσσουν χιλιάδες κοπλιμέντα. Αλλά είπαμε, το κοινό ήταν πολύ συγκεκριμένο και με πολύ συγκεκριμένες (ειδικές) ανάγκες κατανόησης οπότε κανείς από τους παραπάνω “antigold ήρωες” δεν κινδύνευε να κληθεί να απαντήσει σε κάποια δύσκολη ερώτηση. Αλλωστε μιλάμε και για χώρους στους οποίους ο φανατισμός και ο δογματισμός βασιλεύουν και άρα ανάγκη για πολύ σκέψη δεν υπάρχει αφού όλοι αρκούνται σε αυτά που τους είπε κάποιος άλλος που με την σειρά του τα άκουσε από κάποιον τρίτον ή τα διάβασε στα blogs του κινήματος στο διαδίκτυο. Σαν μέλη κάποιας παραθρησκευτικής Σέχτας δηλαδή με έδρα την Βόρεια Κορέα όπου κανείς δεν ρωτά παρά μόνο ακολουθεί το δόγμα.
Ετσι λοιπόν το (με ειδικές ανάγκες κατανόησης και συγκεκριμένες δυνατότητες αντίληψης) κοινό δεν αναρωτήθηκε καθόλου ή μπορεί και να μην πρόσεξε καν τους τελευταίους μήνες κάτι σημαντικό: την αλλαγή στάσης που έχουν να δείξουν τα γνωστά και λεγόμενα ως “antigold” ΜΜΕ της περιοχής απέναντι στο θέμα του χρυσού. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Διότι προσωπικά θεωρώ πως δεν απευθύνομαι στο ίδιο κοινό με τα παραπάνω ΜΜΕ και άρα σε ανθρώπους που τους αρέσει όχι να καταναλώνουν δημοσιεύματα ωσάν τα μηρυκαστικά αλλά να διαβάζουν, να αμφισβητούν και να ερευνούν. Τι αλλαγές λοιπόν είχαμε στο θέμα τους τελευταίους μήνες επάνω στο ζήτημα;
Πρώτον την εξαγορά του κοιτάσματος των Σαπών από την εταιρεία που έχει αναλάβει το κοίτασμα της Αλεξανδρούπολης. Ετσι η Αλεξανδρούπολη “μετακόμισε” στις Σάπες και πλέον η διοίκηση της Αλεξανδρούπολης διοικεί και τις Σάπες.
Δεύτερον τις εκλογές που έφεραν μεγάλες ανακατατάξεις στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, στέλνοντας στο σπίτι τους κάποιους δογματικούς “antigold” και φέρνοντας στο προσκήνιο κάποιους άλλους που συζητούν λογικά και για το συμφέρον του τόπου, αν και είναι επίσης ενάντια στην εξόρυξη, ειδικά με την χρήση κυανίου.
Μα και που κολλάνε τα “antigold” ΜΜΕ σε όλα αυτά;
Τα τελευταία χρόνια από τις δύο εταιρείες χρυσού που είχαν εγκατασταθεί σε Αλεξανδρούπολη και Σάπες είχαμε δύο ξεχωριστές, πολύ διαφορετικές προσεγγίσεις στο θέμα των σχέσεων με τα τοπικά ΜΜΕ. Από την μία η εταιρεία της Αλεξανδρούπολης, διαχειριζόμενη σαφώς πολλαπλάσια χρηματικά ποσά λόγω μεγέθους, έριξε μπόλικο χρήμα στην τοπική αγορά προβάλλοντας την δημόσια εικόνα της. Ετσι η προβολή της σε σχεδόν καθημερινή βάση ήταν στο πρόγραμμα μέσω δωρεών σε συλλόγους, χορηγιών σε εκδηλώσεις και διαφημίσεις, πολλές διαφημίσεις σε πολύ συγκεκριμένα τοπικά ΜΜΕ. Δεν μπορώ να γνωρίζω τα ποσά που σπατάλησε η εταιρεία της Αλεξανδρούπολης γι αυτές τις χορηγίες και διαφημίσεις όμως για τρία πράγματα είμαι σίγουρος:
α) Πως στην αρχή, στην πολύ αρχή, η συντριπτική πλειοψηφία πολιτών και πολιτικών δεν είχαν κανένα απολύτως πρόβλημα με την εξόρυξη χρυσού στην περιοχή τους αφού χορηγίες της εταιρείας χρυσού γινόταν άμεσα δεκτές από εκδηλώσεις στις οποίες συμμετείχαν μέχρι και οι μετέπειτα θερμοί πολέμιοι της επένδυσης όπως ο Δήμος Αλεξανδρούπολης (Λαμπάκης) και ο Δήμος Σαπών (Χαριτόπουλος)!
β) Η διαφημιστική παρουσία σε πολύ συγκεκριμένα ΜΜΕ ήταν καθημερινή με δημοσιεύματα, ρεπορτάζ αλλά και …δελτία ειδήσεων και αυτό επί πολλά χρόνια άρα με δεδομένες τις ούτως ή άλλως υψηλές τιμές των συγκεκριμένων ΜΜΕ αλλά και το υψηλό ρίσκο της θετικής προβολής για ένα τέτοιο θέμα αντιλαμβάνεται ο καθένας πως μιλάμε για πολύ χρήμα, για εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ή και για περισσότερα!
γ) Ολοι αυτοί που δέχθηκαν αυτές τις γενναιόδωρες χορηγίες της εταιρείας χρυσού στην Αλεξανδρούπολη επί τόσα χρόνια σήμερα κατά κάποιον “μαγικό” τρόπο είναι σχεδόν στο σύνολό τους κάθετα και δογματικά αντίθετοι στις απόψεις τους για την εξόρυξη χρυσού πράγμα που παραπέμπει κάθε νοήμονα πολίτη να καταλήξει στο εξής οξύμωρο συμπέρασμα πως τελικά τα χρήματα των επενδυτών σε αυτή την εταιρεία χρυσού χρησιμοποιήθηκαν ώστε η αρχική θετική γνώμη των πάντων να μετασχηματιστεί σε πλήρως αρνητική τα επόμενα χρόνια και έτσι με τα λεφτά της εταιρείας χρυσού να χτιστεί το “antigold” κίνημα στην Θράκη!
Το πως το κατάφεραν αυτό οι εν Αλεξανδρούπολη εκπρόσωποι της καναδικής εταιρείας μόνο οι ίδιοι το γνωρίζουν και μάλλον δεν πρόκειται να το πούνε πουθενά αφού σίγουρα θα πρόκειται για …μοναδική παγκόσμια πατέντα: να σπαταλάς εκατομμύρια για έναν σκοπό και τελικά το αποτέλεσμα που φέρνεις να είναι κατά 100% αντίθετο με τους σκοπούς που υποτίθεται πως τόσα χρόνια εξυπηρετούσες και ενάντια στα επιχειρηματικά συμφέροντα της μητρικής εταιρείας!
Από την άλλη είχαμε την εταιρεία των Σαπών, σαφώς πολλές φορές μικρότερη σε οικονομικά μεγέθη η οποία και όσα χρόνια δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή, το όνομά της απασχόλησε σπανίως τον τοπικό τύπο και όταν αυτό συνέβη ήταν κατά πλειοψηφία με θετικές γι αυτήν αναφορές. Πως το κατάφερε; Ούτε αυτό δυστυχώς είμαι σε θέση να γνωρίζω αλλά αυτό που είναι γεγονός ήταν η προτίμηση της διοίκησης της αυστραλέζικης εταιρείας εξόρυξης χρυσού των Σαπών να δίνει χρήματα όχι σε αμφισβητούμενες δράσεις προβολής για στήριξη δημοσιογράφων και ιδιοκτητών ΜΜΕ αλλά μόνο σε φιλανθρωπικούς και κοινωνικούς σκοπούς. Και το σημαντικότερο ήταν πως όλα αυτά τα έκανε χωρίς να μαθευτεί ή όποια προσφορά της!
Ετσι σε λίγα χρόνια κατάφερε να ενισχύσει υλικά εκατοντάδες οικογένειες των Σαπών αλλά καιολόκληρης της Ροδόπης που το είχαν άμεση ανάγκη αγοράζοντας από την τοπική αγορά και προσφέροντας είδη πρώτης ανάγκης όπως καύσιμα για τον χειμώνα, είδη ρουχισμού, είδη οικιακής χρήσης, τρόφιμα, μέχρι και σχολικά είδη σε μαθητές από οικογένειες με οικονομικές δυσκολίες, βιβλία, υπολογιστές ή και συνδέσεις στο διαδίκτυο. Το “αντάλλαγμα” για όλα αυτά ήταν …κανένα αφού τα πάντα γινόταν από τους λίγους υπαλλήλους και τους πολλούς εθελοντές που βρισκόταν κοντά στην εταιρεία χωρίς κανείς άλλος να μάθει κάτι ούτε για το είδος που προσφερόταν, ούτε για το ύψος των ποσών που δόθηκαν αλλά το αποτέλεσμα ήταν οι κάτοικοι της Ροδόπης και ειδικά οι κάτοικοι της περιοχής των Σαπών να αντιληφθούν πως έχουν να κάνουν με μία εταιρεία που και σοβαρή είναι και υπολογίζει τις ανθρώπινες ανάγκες τους.
Τα αποτελέσματα τα γνωρίζουμε όλοι μας αφού είναι γνωστό πως στις Σάπες ειδικά τα τελευταία 2 χρόνια το κλίμα για το θέμα της εξόρυξης χρυσού είχε αναστραφεί πλήρως σε σημείο που οι εκδηλώσεις και οι συνεστιάσεις για την ενημέρωση για τον χρυσό να έχουν πολλαπλάσια μεγέθη από ότι οι συγκεντρώσεις που διοργάνωναν οι γνωστές “antigold” μεταφερόμενες ομάδες ενώ είχε σχολιαστεί ποικιλοτρόπως η δυσαρέσκεια του διοργανωτή Τόλη Παπαγεωργίου που εκφράστηκε δημοσίως και …σε “γαλλικά”! Πέρα όμως από τα δεδομένα τοπικού ενδιαφέροντος εντυπωσιακή ήταν και η αντιμετώπιση της επένδυσης των Σαπών από την επίσημη Κυβέρνηση η οποία και λίγο πριν την εξαγορά της αυστραλέζικης εταιρείας είχε επισήμως δηλώσει πως στις Σάπες τα πάντα είναι έτοιμα και η έγκριση για την έναρξη των εργασιών είναι ζήτημα τυπικό ώστε να λάβει σάρκα και οστά! Αμέσως μετά βεβαίως είχαμε τα γεγονότα της εξαγοράς του κοιτάσματος Σαπών από την εταιρεία που διαχειρίζεται το κοίτασμα του Περάματος στην Αλεξανδρούπολη και η θυγατρική στις Σάπες μαζί με όλες τις άλλες δραστηριότητες μπήκαν σε πάγο.
Αυτό που έχει αρχίσει να συζητιέται πολύ όμως και αποτέλεσε αφορμή γι αυτό το άρθρο, δεν είναι τίποτε περισσότερο από την ξαφνική και περίεργη μεταστροφή των τοπικών ΜΜΕ στο ζήτημα της εξόρυξης χρυσού γενικά από την Θράκη, ζήτημα το οποίο πλέον χειρίζεται μία εταιρεία. Ετσι τους τελευταίους μήνες παρατηρούμε μία περίεργη μεταστροφή των κλασικά “εχθρικών” στην επένδυση ΜΜΕ και από χιλιάδες ώρες που αφιέρωναν για προπαγανδιστικές εκπομπές παραπληροφόρησης και μετάδοση μεγάλων σε διάρκεια διαφημιστικών (στην ουσία δυσφημιστικών) μηνυμάτων και δημοσιευμάτων τα οποία κινδυνολογούσαν και εκφόβιζαν τον πολίτη για την “καταστροφή” των πάντων αν εξορυχθεί χρυσός στην περιοχή μας, βλέπουμε όλα αυτά να έχουν κοπεί εντελώς ξαφνικά και στην θέση τους παρακολουθούμε ουδέτερης φύσης σχόλια και εύπεπτες αναφορές σχετικά με το ζήτημα για το οποίο μέχρι πριν λίγο καιρό και σε συνεργασία με συγκεκριμένα πολιτικά κέντρα καλούσαν τους πολίτες σε …επανάσταση εναντίον της εταιρείας!
Για όσους γνωρίζουν την νοοτροπία λειτουργίας αυτών των επιχειρήσεων και καταλαβαίνουν τα νοήματα πίσω από τις λέξεις, είναι εμφανές πως αυτό το φαινόμενο σε τόση μαζικότητα και τέτοιο μέγεθος δεν συνέβη συμπτωματικά (μάλιστα στο σύνολο αυτών των ΜΜΕ) και βεβαίως ούτε τυχαία και οι περισσότεροι αποδίδουν αυτή την ξαφνική στάση των προπαγανδιστικών ΜΜΕ σε ξαφνική προσέγγισή τους από παράγοντες που έχουν σχέση με την εξόρυξη χρυσού. Κανένα πρόβλημα βεβαίως αν κανείς σκεφτεί πως στην πλειοψηφία των ΜΜΕ αυτό που παρακολουθεί ο πολίτης δεν είναι τίποτε περισσότερο από προβολή και διαφήμιση κάθε μορφής, όχι μόνο εμπορική αλλά και πολιτική και προσωπικά θα ήμουν ο τελευταίος που θα είχα λόγο να ήμουν αντίθετος σε κάποια τέτοια προοπτική και για την εταιρεία χρυσού, που εταιρεία είναι κι αυτή όπως όλες οι άλλες. Ομως έχοντας το παράδειγμα της μέχρι σήμερα συμπεριφοράς της εταιρείας αυτής και το ιστορικό της με τα ΜΜΕ του Εβρου (βλ. παραπάνω) ο μοναδικός φόβος είναι, έπειτα από τυχόν “προσέγγιση” και επικοινωνιακού τύπου “φούσκες” (που για ιδιοκτήτες ΜΜΕ και δημοσιογράφους σίγουρα θα αποδειχθούν …χρυσοφόρες!) μήπως και με δεδομένο το σημερινό ασταθές πολιτικό κλίμα, σε λίγο καιρό αυτό οδηγήσει στην τροφοδότηση μίας νέας μορφής “antigold” κινήματος, τρισχειρότερο από αυτό που είχαμε τόσα χρόνια με τις μισθωμένες προεκλογικού τύπου συγκεντρώσεις για την αυτοπροβολή πολιτικών και όλο τοψυχροπολεμικό κλίμα που δημιούργησαν στις τοπικές κοινωνίες.
Αντί λοιπόν να “επενδύονται” διάφορα ποσά σε ανούσια δημοσιογραφική προπαγάνδα, ας εφαρμοστεί αυτό που οι (προσγειωμένοι σε αυτό το θέμα) πολίτες των Σαπών έχουν ζητήσει εδώ και καιρό: ας γίνει μία και καλή ένα τοπικό δημοψήφισμα, χωρίς λεφτά για προπαγάνδα ούτε από την μία, ούτε και από την άλλη πλευρά, χωρίς καμία παραπληροφόρηση από δημάρχους και πολιτικούς αλλά και στρατευμένους επιστήμονες και με πλήρη γνώση οι πολίτες (μετά από ένα διάστημα ελεύθερης πληροφόρησής τους από όλες τις πηγές) να αποφασίσουν με το χέρι στην καρδιά αν θεωρούν την δημιουργία αυτών των εργοστασίων ως “επικίνδυνη” για τον τόπο τους, ή όχι. Γιατί μου είναι αδιανόητο τα χρόνια να περνάνε και να βλέπω τον τόπο μου στην ίδια και στην ίδια μιζέρια και αδράνεια για πολλές δεκαετίες και δεν θέλω σε καμία περίπτωση να πέφτω θύμα ούτε της μίας, ούτε της άλλης πλευράς όταν διαβάζω δημοσιεύματα για καταστροφή του περιβάλλοντος και τερατογενέσεις …δεινοσαύρων ή για πλήρη συνύπαρξη της εταιρείας εξόρυξης χρυσού (μάλιστα με κυάνιο!) με πλούσια βλάστηση, πεντακάθαρες ακτές και πρωτιές στον τουρισμό όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Χαλκιδικής!
Αντί λοιπόν να γίνονται “χρυσοί” κάποιοι λίγοι μάγκες από την μία ή την άλλη πλευρά, θεωρώ καλύτερο για τον τοπικό πληθυσμό να επιλέξει μία από τις δύο οδούς: είτε να γίνει ο τόπος μας “χρυσός” και να επιτρέψει να λειτουργήσει η εταιρεία, είτε να τηρήσει μία σιωπή (που ως γνωστόν είναι και αυτή …χρυσός) και να αποφασίσουμε όλοι οριστικά πως θα είμαστε καλλιεργητές και κτηνοτρόφοι.
Κάτι όμως μου λέει πως το δεύτερο ενδεχόμενο δεν το σκέφτεται κανείς στα σοβαρά για τον εαυτό του και τα παιδιά του…
Σωτήρης Μπουζάρας

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου